Τα τελευταία χρόνια γίνονται όλο και περισσότερο, ενθουσιώδεις συζητήσεις σε επίπεδο Δ/ντων Συμβούλων και Μελών Διοικητικών Συμβουλίων για την διαχείριση επιχειρηματικών κινδύνων (Enterprise Risk Management – ERM). Θα μπορούσε να πει κανείς ότι στο χώρο των μεγάλων Ελληνικών επιχειρήσεων το ERM είναι από τα πλέον “μοδάτα” αντικείμενα συζήτησης, μεταξύ των στελεχών του C-suite.

Σήμερα πλέον δεν υπάρχει Annual Report στo οποίo να μην συμπεριλαμβάνεται ειδικό κεφάλαιο για την διαχείριση των κινδύνων. “Η διαχείριση των κινδύνων είναι ο τρόπος για να είμαστε καλύτερα προετοιμασμένοι και για να διατηρούμε αυξημένη ικανότητα για αποτελεσματικότερη προσαρμογή στο εξελισσόμενο επιχειρηματικό περιβάλλον”, λέει η μία επιχείρηση, και “ Η διαχείριση των κινδύνων και των ευκαιριών είναι θεμελιακής σημασίας προϋπόθεση για την μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του Ομίλου μας”, δηλώνει η άλλη.

Έχει λοιπόν ξαφνικά το ενδιαφέρον για τους επιχειρηματικούς κινδύνους αποκτήσει κρίσιμο ρόλο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων; Και αυτό το ενδιαφέρον είναι αληθινό ή κινείται απλώς στη σφαίρα της αφηρημένης σκέψης ;

Με μεγάλη προσοχή μελετήσαμε όσα Annual Reports Ελληνικών επιχειρήσεων μπορέσαμε να συγκεντρώσουμε. Όλα παρουσιάζουν μια κατάσταση υπό πλήρη έλεγχο. Προς μεγάλη μας έκπληξη σε κανένα δεν εντοπίσαμε κάποια σαφή αναφορά σε κινδύνους που πραγματικά υπάρχουν, που παραμένουν αχαρτογράφητοι, που προβληματίζουν και τους οποίους οφείλει και πρέπει, να φροντίσει η επιχείρηση. Μήπως γιατί τα ακλόνητα στοιχεία και η ψυχρή αναφορά στην πραγματικότητα θα έβαζαν ενδεχομένως σε ανησυχία τους stakeholders της επιχείρησης;

Εμβαθύνοντας περισσότερο σε ορισμένες επιχειρήσεις διαπιστώσαμε την κραυγαλέα απουσία συνεπούς προσήλωσης στις διαδικασίες του ERM. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις περιπτώσεις αυτές δεν μπορέσαμε να εντοπίσουμε στοιχεία που να συνηγορούν στην ειλημμένη απόφαση -και κυρίως στην διακαή επιθυμία- για εντοπισμό, αξιολόγηση και μετριασμό των κινδύνων. Απλώς κάποιες επιδερμικές, πράγματι εντυπωσιακές, αναφορές ότι υπάρχει μέριμνα για το θέμα.

Μιλώντας με πολλά κορυφαία στελέχη μάς λένε ότι δεν επιθυμούν να συζητήσουν για τους “συνήθεις” κινδύνους διότι, με την μακρά πείρα που διαθέτουν είναι σε θέση να τους προβλέψουν οι ίδιοι. Άλλοι ισχυρίζονται ότι δεν είναι ο κίνδυνος καθεαυτός που απειλεί την επιχείρησή τους αλλά η εικόνα που δημιουργείται στις αγορές για την έκθεσή τους στον κίνδυνο. Τελικά μήπως οι βασικές αρχές του ERM εξοστρακίζονται από “κορυφαίους” εγωισμούς;

Μιλάμε για risk health checks, για προληπτικούς ελέγχους επικινδυνότητας, για κουλτούρα διαχείρισης κινδύνων, για προσεγγίσεις “εκ των άνω” ή “εκ των κάτω ”, αλλά ποιά η σημασία όλων αυτών όταν όλη η προσοχή εστιάζεται αποκλειστικά στις θετικές πλευρές της στρατηγικής;

Μόνο με τον εντοπισμό, την κατανόηση και την αναγνώριση των αστοχιών είναι δυνατόν να αποφευχθούν οι αστοχίες στο μέλλον. Και εάν η αβεβαιότητα που απειλεί την επίτευξη των επιχειρηματικών στόχων δεν αποκαλυφθεί και δεν έρθει στο φως, η πρόοδος θα είναι μόνο στα χαρτιά, μόνο στα Annual Reports.

Η διαχείριση των κινδύνων και το ERM γενικότερα, για να έχει αποτέλεσμα, προϋποθέτει την παραδοχή των κινδύνων με ειλικρίνεια.

Οι οργανισμοί βέλτιστης λειτουργίας έχουν ηγέτες οι οποίοι, με πλήρη επίγνωση της σημαντικότητας των κινδύνων, πρωταγωνιστούν στην ολοκληρωμένη διαχείριση τους και είναι κοινωνοί της σπουδαιότητας της σωστής διαχείρισης τους.

Εσείς ενδιαφέρεστε πραγματικά για τους κινδύνους σας;

Share This